Ubiory dawnej Polski
Najstarsze zachowane przedstawienia ubiorów jakie noszone były w Polsce pochodzą z drugiej połowy XII wieku. To dzięki nim dowiedzieć możemy się nieco więcej o ich wyglądzie oraz sposobie noszenia.
Płaskorzeźby zdobiące Drzwi Gnieźnieńskie i kolumny w kościele Norbertanek w Strzelnie świadczą o tym, że krój i sposoby w jaki zdobiono odzież były podobne jak w całej ówczesnej Europie, gdzie ubiory odzwierciedlały połączenie zmodyfikowanej tradycji śródziemnomorskiej z elementami przyniesionymi we wczesnym średniowieczu przez plemiona najeźdźców z północy i wschodu.
Workowate szaty z rękawami lub otwartymi na ręce krojono i zszywano z prostokątnymi kawałkami tkaniny. Nie były dopasowane, ale podążały za naturalnymi kształtami ciała. Efekt swobodnie fałdującej się tkaniny określał wyraz estetycznego ubioru – w przedstawieniach plastycznych i w życiu.
Podstawowy ubiór męski stanowiła sięgająca kolan lub krótsza tunika w kształcie litery T, z długimi rękawami krojonymi z jednego kawałka materiału, stopniowo zwężającymi się ku dołowi i doszytymi na ramionach do prostego brzegu tkaniny. Tunikę, dołem rozszerzaną wstawionymi po bokach klinami, przepasywano barwnym sznurem albo krajką, a wówczas na bokach, poniżej bioder, tworzyły się dekoracyjne zgrubienia fałdów. Do przewiązania ubiorów dworskich używano jedwabnej wzorzystej krajki, pozostawiając z przodu długie, luźno zwisające końce. Barwną krajką, sprowadzona z Bizancjum, wykańczano także brzeg i dół rękawów.
Uzupełnieniem ubioru były sukienne nogawice lub spodnie o prostym kroju w stanie, ściągane sznurkiem.
